Birlikte tek bir kareye sığamadık,

Işığın tenimize değip kâğıda mühürlendiği

o an hiç yaşanmadı.

Parmaklarımız bir merceğin tanıklığında

kenetlenmedi

ve hiçbir gümüş nitrat sızmadı

ruhumuzun izlerine.

Ama ben seni;

görünenin o sığ ve gürültülü kıyılarında değil,

her fotoğrafın o uçsuz bucaksız,

o kimsesiz boşluğunda sevdim.

Bir kanıtımız yok vitrinlere asılacak,

zamana karşı duracak

bir kâğıt kadar bile.

Lakin ben seni,

o yabancı sokakların sessizliğinde,

kimsenin beni tanımadığı

o ıssız gurbet akşamlarında;

yeniden doğuşumun ilk nefesi gibi

içime çektim.

Yara izlerimi değil,

o yaraları açanların gölgelerini silerken,

seni, ruhumun en hür,

en dokunulmaz mabedine gizledim.

İkimize ait bir fotoğraf yoktu…

Zamana yenik düşecek bir suretti

noksan olan.

Oysa sen,

en derin ve en sessiz yanınla;

dünyanın hangi uzak köşesinde olursam olayım,

beni kendi kalbimde konaklatacak

kadar tam kıldın.

Bir tek seninle fotoğrafım eksikti;

oysa sen,

eksik kalan her boşluğu

varlığınla çerçeveledin.