Eğer söz konusu sensen annem, ben tüm maskelerimden sıyrılıp en çocuk halimle dizlerine sığınıyorum. Hiçbir cümleye sığmayan o sonsuz şefkatin karşısında, kelimelerin acziyetine inanarak sadece susuyorum. Biliyorum; kalbin duyduklarını tercüme etmeye ne lügâtların gücü yeter ne de mürekkebin ömrü.

Söze nereden başlasam hep bir yanım eksik kalıyor annem; çünkü eğer söz konusu sensen, ben kelimelerimle baş edemeyecek kadar yorgun, duygularımla başa çıkamayacak kadar savunmasızım. İçimde hiç dinmeyen, nefesimi kesen bir sızı var: Sensiz kalma korkusu... Senin nefesinin sesini duyamamak, bu koca dünyada bir başıma, en büyük kimsesizliğimle kalmak demek. Seni kaybetme düşüncesi bile ruhumun kıyısındaki en derin uçurum; öyle karanlık, öyle dipsiz...

​Ben ne kadar büyürsem büyüyeyim, hayatın hangi sert yokuşunda yorulursam yorulayım; senin yanına geldiğim an tüm maskelerim düşüyor. Elini bırakmaktan korkan, o ilk adımlarını atan ürkek çocuk oluyorum yine. Dünya ne kadar değişirse değişsin, insanlar ne kadar zalimleşirse zalimleşsin; senin kalbin benim bu yeryüzünde değişmeyen tek yurdum, tek vatanımdır. Varlığın, hayata karşı en büyük direncim; senin sevgin ise damarlarımdaki en tükenmez gücümdür.

Varsın kelimelerim bu devasa varlığın karşısında cılız kalsın, varsın en mağrur cümlelerim senin şefkatin önünde saygıyla diz çöksün. Senin tek bir gülüşün, benim binlerce sayfalık kederli sessizliğimin en zarif, en şifalı cevabıdır. Zira bir vatanı sevmek için süslü tariflere gerek yoktur. Yalnızca sarsılmaz bir aidiyete ihtiyaç vardır ve ben, sadece senin evladın olduğum o eşsiz coğrafyada kendimi seninle 'tam' ve 'evimde' hissediyorum.

Seda Özlem Başpınar