Çok değil, bir tek kadeh hasret içtim sadece. Yine de özlemin dibini bulmuş gibiyim. Çok değil, tek bir şarkı açtım; hayaline kaldırdım kadehimi ve yine başladım söylenmeye gelmişine... En çok da, bir türlü geçmek bilmeyen o geçmemişine...

Gecenin ya da gündüzün hangi saati olursa olsun, o şarkı çalmaya başladığında zamanın bir hükmü kalmıyor zaten. "Çok değil" diye başlıyorum kelimelerime; bir kadeh, bir şarkı, bir anı... Ama o azıcık sanılan ne varsa, koca bir ömrün özlem yükünü tek bir çırpıda bırakıveriyor masama. Yalnız bir masada, kalabalık duygularla tek başına oturmanın ne demek olduğunu sen nereden bileceksin? Sen hiç 'sensiz' kalmadın ki...

Hasretin dibi görünmez derler; ama ben o tek şarkıyla, o hayali tam başköşeme oturtup dipte ne kadar acı varsa yüzleştim yine. Kadehim hangi hayale kalktıysa, o şarkı hangi hatırayı kanattıysa... Söylenmekten de, seni deliler gibi özlemekten de çekinmemem gerekiyor, biliyorum. Ama yine de utanıyorum; seni hâlâ bu kadar çok sevmekten, seni her an düşlemekten ve hâlâ beklemekten...

İnsan, hiçe sayılan bir bekleyişin nöbetçisi olunca kendinden de utanırmış meğer. Gurur dedikleri o ince çizgi, tek bir şarkının ilk melodisiyle yerle bir olurken, ben yine o masada yapayalnız ve darmadağın... Yine o masada, sırf senin yokluğunla dolup taşan bir kalabalığım.

Söylesene, insan hiç gelmeyecek birini beklerken, her ayak sesine kalbini sunmaktan nasıl yorulmaz? Nasıl olur da bunca kırılmışlığa, bunca haksızlığa rağmen, o kadehin buğusunda hâlâ o gözleri arar?

​Ama şafak söküp de gecenin o büyülü, o saklayıcı örtüsü kalktığında, oyunun kuralları yeniden yazılıyor. Sabaha kadar karşımdasın, evet; ama sonra yine unuturum seni. Daha önce de unuttuğum gibi... Hep unutacağım gibi...

​Çok değil, sabahın o ilk fincan kahvesini içene kadar aklımdasın sadece. O kırk yıllık hatırın buğusu havaya karışıp yok olduğunda, bende de sana dair hiçbir şey kalmayacak. Ne o tanıdık sızı ne o geçmeyen anılar... Sonra seni, hatta sana dair canımı yakan hiçbir şeyi hatırlamayacağım, hatırlamak istemeyeceğim zaten.

“Kaybetmeyi unut,” diyen hercai bir yüreği gecemde bırakıp, “Sevgide gurur olmaz,” diyen kalbime senin sayende gurursuz bir gururu öğrettim.

​Şimdi bu kadehi son kez sana kaldırıyorum... Bir yudum, beni bende eksilten o devasa yokluğuna içiyorum; bir yudum da beni bana bırakan sana...

​Bu kadeh, son kez senin şerefine...

Seda Özlem Başpınar