​Zaman ne kadar da acımasızca işliyordu; iliklerimde hissediyordum sancısını... Hani iyileştiriciydi, yaraları sarardı? Derin bir sükunete bürünmüş, kendimi kaptırmış, aldanmış gidiyordum. Adeta savruluyordum; nereye gittiğimi bilmiyordum. Nereye gitmem gerektiğini, hatta kiminle yol yürümemem gerektiğini dahi kestiremiyordum.

​Zaman denizinde, küçük bir kayıkta hayat limanına yetişmeye çalışıyordum. Yanımdan geçen devasa tekneler, vapurlar savuruyordu beni. Düşecektim, ama kürek çekmekten başka çarem yoktu. Bu kez farklıydı; bu kez düşemezdim, bir kez daha yenilemezdim. Kayığım tek tahta parçası kalana dek mücadele etmekten vazgeçmeyecektim!

​Ve sonunda, hayat limanına varmıştım işte. Sanıyordum ki burası, varılması gereken en son noktaydı. Mücadelem bitecek, yorgunluğum dinecekti. Öyleyse bu fırtına da neyin nesiydi?

​Önce sert bir rüzgar karşıladı beni; ardından fırtına selamladı ve kasırga gürledi: "Hoş geldin! Tsunami seni bekliyor..." En hazırlıksız anımda, savunmasız yakalanmıştım. Kaçacak ne vaktim ne de dayanağım vardı; tsunami, dev hortumunun içine almıştı beni. Çıktığımda saçım başım savruk, dilim damağım kuruydu. Kendimi bir uçurumun kenarında buldum ve son sözü tsunami söyledi: "Hayat, şimdi başlıyor!"

​Kısa bir baygınlığın ardından kendime geldiğimde, tsunaminin o sert kollarındaydım. Tuhaf ki canım acımıyordu. Anlamak istercesine ona baktığımda, "İçindeki kırılganlık gitti!" dedi. "Artık seni hiçbir rüzgar, hiçbir fırtına yıkamaz. Çünkü sen artık kasırgasın; sen, Nargis Kasırgası'sın!"

​Sertliğiyle, artık ben Nargis Kasırgası'ydım. Narsist bir Nargis ve sıra bendeydi; düştüğüm yerden kalkacak, kırıldığım yerden kıracaktım!

Seda Özlem Başpınar

("İçime Attım İçimden Atamadım" adlı kitabımdan...)