​Evvel zaman içinde, belki de tam şu anın kalbinde; heybesinde binbir kelime taşıyan ama tek bir harfe bile sadık kalamayan firari bir yolcu yaşarmış.
​Kalbi taştan, sevgisi camdanmış. Keyfi yettiğinde cam gibi saydam olur, canı yandığında cam gibi keskinleşirmiş. Ancak o saydamlığında bile hep bir buğu varmış ki; dışarıdan bakanlar içindeki asıl manzarayı asla göremesin...

​Yolculuğu uzun, durakları kısaymış; hiçbir gönülde gerçekten konaklamazmış. O, sever gibi yapıp aslında hiç kimseye söz vermeyen, ruhu rüzgâra emanet hercai bir adammış.

​Bir gün, ruhu uçurum çiçeklerine benzeyen bir kadınla karşılaşmış. Kadın ona sevgisini sunmuş; ne süslü bir vaat ne de parlatılmış bir yalan... Sadece saf bir teslimiyet.
Firari yolcu, kendi kalbinin sesini duyunca korkup kaçmış. O güne dek hep hayranlık uyandırdığını, ancak hiç "gerçekten" sevilmediğini anlamış. Kadın onun ruhunu öyle derin bir sessizlikle okumuş ki, yolcu kendini ilk kez çırılçıplak hissetmiş

​Ve işte o an, en iyi bildiği şeyi yapmış: Kendi gerçeğinden sapmış.
​Adımlarını öyle hızlandırmış ki; geçtiği yerlerde ne bir ayak izi bırakmış ne de bir veda. Kalbindeki o büyük yangını söndürmek yerine, şifa olacak yağmurlardan kaçmayı seçmiş.
Şimdi hangi diyarda, hangi boş sözleri veriyor bilinmez. Ama namı dilden dile bir uyarı gibi dolaşır olmuş:
​"O, aşka âşıktı; ama birinin gerçeği olmaktan korktu. Bir rüzgâr gibi esti, tozu dumana kattı ve dindi. Ardında söylenmemiş cümlelerin ağırlığını, yarım bırakılmış bir bakışı ve dudakta donup kalan soğuk bir sözün izini bıraktı."

​Kadın, uçurum çiçekleriyle baş başa kaldı. Firari yolcu ise yoluna devam etti ve her firari gibi, aslında en çok kendinden kaçtı.

Seda Özlem Başpınar