İnsan bazen kendini, başkalarının mutluluğuna adarken yavaş yavaş unutur.
Ben de öyle yaptım.
Kendimi bildim bileli, kendi değerimi hep başkalarının gözlerinde aradım. Birinin yüzü gülsün, birinin günü aydınlansın, birinin içi rahat etsin diye kendi iç sesimi susturdum. Sandım ki insanlar mutlu olursa ben de huzur bulurum. Oysa ne kadar yanılmışım…

Bu alışkanlık çocuklukta başlıyor.
Bir “aferin” ya da bir “tebessüm” ile büyüyor insan. Zamanla kendi isteklerinden, hayallerinden geri durmaya başlıyor; çünkü “iyi insan olmak” hep fedakârlıkla özdeşleştirilmiş. Kimse sormuyor:
“Peki sen nasılsın?”
“Sen ne istiyorsun?”

Ben hep başkalarını düşündüm.
Bir arkadaşım kırılmasın diye sustum, bir yakınım üzülmesin diye geri çekildim, bir aile bireyim hayal kırıklığı yaşamasın diye kendi hayallerimden vazgeçtim. Zannettim ki bu sevginin doğal bir parçası.
Oysa sevmek kendini yok saymak değilmiş.
Gerçek sevgi, seni sen olduğun gibi kabul edebilen, senin de mutlu olmana önem verendir.

Ne zaman biri için kendimden ödün verdiysem, “zayıftı” dediler.
Ne zaman kendi mutluluğumu ertelediysem, o erteleme hiç bitmedi.
Çünkü insan bir kez ikinci plana atıldığında, çoğu zaman oraya yerleşir. Önce “ben” demeyi unutur; sonra da kendine küser.

Şimdi geriye dönüp bakınca keşke diyorum.
Keşke herkesin yükünü taşırken kendi sırtımın ne kadar ağırlaştığını fark edebilseymişim.
Keşke “hayır” demenin ayıp değil, bir sınır olduğunu daha önce anlayabilseymişim.

Artık biliyorum:
Dolmayan bir bardaktan kimseye su veremezsin.
Kendi iç huzurun yoksa, kimseye huzur taşıyamazsın.
Mutluluğunu başkalarının eline bıraktığında, kontrolü de yitirirsin.

Hayat, her zaman yeniden yazılabilir bir hikâyedir.
Ben artık başkalarının mutluluğu için değil, kendi iç sesimle barış içinde yaşamak için çabalıyorum.
Her sabah kendime soruyorum:
“Bugün seni ne mutlu eder?”
Çünkü biliyorum, ben iyi olursam, etrafıma da gerçek iyilik yayabilirim.