Göl sabahın erken saatlerinde cam gibi sakindi. Timsah suyun içinde ağır ağır süzülüyor gözleri kapalı gibi ama zihni hep uyanıktı. Kıyıya minik bir civciv geldi kalbi temiz niyeti berrak göldeki yalnızlığı görüp acıdı.Belki arkadaş oluruz diye düşündü.Timsah kıyıya yaklaşırken en sevimli gülümsemesini takındı dişleri tehdit değil sanki bir tebessümdü. Civciv o dişlerin ne anlama geldiğini bilmiyordu. Dostluk onun dünyasında tehlike tanımıyordu.Tam timsah hamlesini yapacakken civciv heyecanla konuştu eğer karnın açsa sana yemek getirebilirim.Civciv o gün Selo dedenin kış için sakladığı etlerden taşıdı minik kanatlarıyla.Selo dede fark ettiğinde sadece şaşırdı ne kadar çok yemişiz azalmış dedi ve eksileni marketten tamamladı. Civciv kimse üzülmesin diye çabalıyordu. Timsah ise sessiz kaldı karnı doyuyordu sabrı artıyordu. Dost gibi davrandı bekledi. Çünkü kötü niyet acele etmez fırsatın olgunlaşmasını ister.Yemek bittiğinde göl yine sakindi ama artık civcivin yorgunluğu görünüyordu. Timsahın gözü hala ondadır plan değişmemiştir sadece ertelenmiştir.Civciv hala arkadaşım diye bakar timsah hala zamanı gelince diye düşünür. Göl masumiyetle kötülüğün aynı suda yüzebildiğini sessizce anlatır. Ve bazen en büyük tehlike en sevimli gülümsemenin arkasında bekler en çok da iyi niyetin kendini savunmayı hiç öğrenmediği yerde..Tam timsah civcive doğru eğildiği anda gölün yüzeyi hafifçe titredi. Bu titreşim sudan değil sezgiden geldi.Selo dede kulübesinin önünde durdu. Elindeki ekmek parçası yere düştü. O ana kadar sadece etin eksildiğini sanmıştı şimdi ise iyiliğin sessizce sömürüldüğünü anladı.Bu kadar çok yemek diye mırıldandı

Bu kadar sessizlik hayra alamet değil.Bastonunu aldı acele etmedi çünkü bazı kötülükler ancak sakin bir kararlılıkla durdurulur.Göl kıyısına geldiğinde gördüğü şey bir hamle değildi henüz bir bekleyişti.Timsah gülümsüyordu.Civciv yorgundu ama hala umutluydu.

Selo dede yüksek sesle bağırmadı.Çünkü masumiyet korkuyla değil güvenle korunur.

Hey küçük dedi civcive

Kanatların bugün fazla yorulmuş.

Civciv arkasını döndü.Selo dedeyi görünce gözleri parladı.Kimse aç kalmasın istedim selo dede dedi arkadaşım timsah öyle sessiz ama iyi biri.O an timsahın gülümsemesi çatladı.Çünkü bazı bakışlar içini görür.Selo dede timsahın gözlerinin içine baktı.Orada dostluk yoktu orada hesap vardı.

İyilik dedi selo dede ağır ağır..

karşısındakini tanımadan sunulmaz civciv evlat ve açlık sadece mideyle ilgili değildir.

Bastonunu suya vurdu.

Ses gölde yankılandı.

Bu yankı timsahın sabrını böldü.

Timsah geri çekildi.

Çünkü fark edilmiş kötülük artık avcı değildir.

Civciv anlamadı önce.

Arkadaşım neden gidiyor?diye sordu selo dede ye

Selo dede diz çöktü civcivin göz hizasına indi.

Çünkü herkes gülümseyince dost olmaz sevimli civciv dedi.

Bazıları sadece zamanı gelinceye kadar bekler.O gün göl yine sakinleşti.Ama civcivin içinde birşey değişti iyiliğini kaybetmedi ama sınırlarını öğrendi.Timsah uzaklara süzüldü.Planı vardı ama artık eksikti.Çünkü masumiyet yalnız değildi.

Ve göl şunu fısıldadı

Kötülük her zaman saldırmaz.Bazen besleni bazen sabreder ama fark edildiği anda gücünü kaybeder.

Selo dede civcivi eve götürdü.O gece et yine vardı sofrada.Ama bu kez yanında bir ders duruyordu iyi niyet korunmazsa tükenir.Ama fark edilirse hem kendini hem başkasını kurtarır.Yıllar geçti göl aynı göldü belki ama ben aynı civciv değildim artık.Kanatlarım güçlenmişti sesim kalınlaşmıştı adımlarım daha temkinliydi.Ama ne zaman sabah erken saatlerde su cam gibi dursa içimde bir yer ürperirdi. Çünkü bazı anlar büyür ama zaman geçsede içimizde kalır.O günü hatırlıyorum.Gülümseyen tehlikeyi ve beni fark eden adamı.O zamanlar anlamamıştım.İyiliğin neden yetmediğini neden herkesin dost olamayacağını.

Selo dede bana hiç kork demedi.

Güvenme de demedi.

Sadece bakmayı öğretti.

Kalbine danış demişti ama gözlerini kapatma.

Büyüdükçe anladım.

Timsah beni o gün yemedi belki

ama eğer selo dede gelmeseydi

ben iyiliğimi savunmayı öğrenemeden kaybolacaktım.Şimdi göl kenarından geçen genç civcivlere bakıyorum.Onların gözlerinde kendimi görüyorum.Dünya hala aynı oyunları oynuyor.Gülümsemeler hala maske.Sessizlik hala bazen tuzak.Ama artık biliyorum

Kötülük her zaman saldırmaz.

Bazen borçlu gibi susar.

Bazen minnettar rolü yapar.

Ve bazen en çok iyi kalpli olanın yorgunluğunu bekler.

Selo dede çoktan bu dünyadan göçtü.

Ama sesi hala içimde.

Ne zaman biri iyiliğimi ölçüsüzce almak isterse ne zaman bir gülümseme içimi ürpertirse bastonun suya değdiği o sesi duyarım ve geri çekilirim.İyiliğimi kaybetmeden.Masumiyetimi inkar etmeden ama kendimi koruyarak.Göl hala sakin.Masumiyetle kötülük hala aynı suda yüzüyor.Fark şu artık ben biliyorum hangisinin hangisi olduğunu ve biliyorumki iyi olmak savunmasız olmak değildir.Asıl güç iyiliği bilinçle taşımaktır.Çünkü bazı tehlikeler diş göstermez.Sadece gülümser.

Ve bazı kurtuluşlar bağırmaz.Sadece zamanında fark eder.

GÜLÜMSEYEN TEHLİKE AÇIKLAMA

Göl : Hayatın kendisi masumiyetle kötülüğün aynı anda var olabildiği alan

Civciv : Saf niyetli iyi kalpli sınır koymayı henüz öğrenmemiş insan

Timsah : Kötü niyetini gizleyen sabırlı çıkarcı kişi

Gülümseme : Tehdidin maskelediği sahte güven

Yemek İyi niyetin emeğin ve fedakarlığın sömürülmesi

Selo Dede : Sezgi farkındalık zamanında müdahale eden bilgelik

Bastonun suya vuruşu : Kötülüğün fark edildiği an

Büyüyen civciv : İyiliğini kaybetmeden bilinç kazanan insan

Yani sonuçta :

İyi olmak yeterli değildir.İyiliği koruyacak bilinç eklenmediğinde en sevimli gülümseme en büyük tehdide dönüşür...