Bazen insan bir sorunun etrafında dönüp dururken aslında kendi içinde de dönüp durduğunu fark etmiyor. Aynı düşünceler, aynı ihtimaller, aynı “ya şöyle olursalar...” Zihin çözüm üretmek için yaratılmış gibi ama bazı anlar var ki ne kadar düşünürsen düşün, ne kadar uğraşırsan uğraş hiçbir yol açılmıyor önünde. Sanki görünmeyen bir duvara çarpıyorsun sürekli. Ve en çok da o duvarın neden orada olduğunu anlayamamak yoruyor insanı.

Ben uzun süre her şeyin bir çözümü olduğuna inandım. Yeterince istersem, yeterince sabredersem, yeterince uğraşırsam her şeyin bir kapısı açılır sandım. Çünkü öyle öğretildi bana: vazgeçmek zayıflıktı, kabullenmek yenilgiydi, durmak geri kalmaktı.

O yüzden bir şey çözülmüyorsa daha çok zorladım, olmuyorsa daha fazla düşündüm, kırılıyorsam daha fazla sabrettim. Ama kimse bana şunu söylememişti: bazı şeyler çözülmez, çünkü onlar çözülmesi gereken problemler değildir.

Bunu anlamak kolay olmadı. Çünkü insan en çok kontrol edemediği şeylerden korkuyor. Bir şeyi düzeltememek, değiştirememek, iyileştirememek... Bunlar insanın kendini yetersiz hissetmesine neden oluyor. Sanki eksikmişim gibi hissettim. Sanki daha güçlü olsam, daha akıllı olsam, daha sabırlı olsam her şey değişirmiş gibi düşündüm. Ama gerçek şu ki bazı şeyler, ne kadar güçlü olursan ol, değişmiyor. Çünkü mesele sen değilsin.

Bir noktadan sonra şunu fark ettim: her şeyi çözmeye çalışmak aslında hayatı anlamaya çalışmanın en yorucu yoluymuş. Çünkü hayat bir matematik problemi değil. Her şeyin bir sonucu, bir formülü, bir doğru cevabı yok. Bazı şeyler sadece var. Açıklaması yok, nedeni yok, mantığı yok. Ve biz onları çözmeye çalıştıkça daha da kayboluyoruz.

Kabullenmek... Eskiden bu kelime bana hep ağır gelirdi. Sanki pes etmek gibi, sanki vazgeçmek gibi. Ama şimdi anlıyorum ki kabullenmek aslında en büyük cesaretmiş. Çünkü kabullenmek “bu benim kontrolümde değil” diyebilmek demek. Ve bunu söyleyebilmek insanın kendine karşı en dürüst olduğu anlardan biri.

Kabullenmek, olanı olduğu gibi görmek demek. Onu değiştirmeye çalışmadan, zorlamadan, kendini tüketmeden sadece bakmak ve “evet, bu böyle” diyebilmek. İlk başta can acıtıyor, çünkü insan içten içe hâlâ bir ihtimal arıyor. Belki değişir, belki düzelir, belki bir gün... Ama bazı “belki”ler hiçbir zaman gerçekleşmiyor.

Ve bunu fark ettiğin an içinde garip bir sessizlik oluşuyor. O sessizlikte bir şey daha fark ediyorsun: aslında yorulduğun şey çözülmeyen problem değilmiş. Yorulduğun şey, onu çözmeye çalışırken kendini kaybetmekmiş. Kendini sürekli zorlamak, sürekli eksik hissetmek, sürekli bir şeyleri düzeltmek zorundaymış gibi yaşamak... İşte asıl yorgunluk buymuş.

Kabullendiğin an o yük hafifliyor. Problem ortadan kalkmıyor belki ama onun ağırlığı değişiyor. Artık seni ezmiyor. Çünkü onunla savaşmayı bırakıyorsun. Ve savaşmayı bıraktığın an kendinle barışmaya başlıyorsun.

Hayatın en garip yanı da bu sanırım: bazen en büyük rahatlama bir şeyi değiştirdiğinde değil, değiştiremeyeceğini kabul ettiğinde geliyor. Ve o an ilk defa gerçekten nefes alıyormuş gibi hissediyorsun.

Ben artık her şeyi çözmek zorunda olmadığımı biliyorum. Her sorunun bir cevabı olmayabilir. Her hikâye mutlu bitmeyebilir, her şey istediğim gibi olmayabilir. Ama bu hayatın kötü olduğu anlamına gelmiyor; bu, hayatın gerçek olduğu anlamına geliyor.

Ve gerçek olan şeylerin içinde de güzellik var. Kusurlu, eksik, bazen acıtan ama yine de gerçek olan bir güzellik...

Şimdi geriye dönüp baktığımda, çözemediğim şeylerin beni aslında daha çok öğrettiğini görüyorum. Sabretmeyi değil, bırakmayı; zorlamayı değil, akışa güvenmeyi; her şeyi kontrol etmeyi değil, bazı şeyleri olduğu gibi sevebilmeyi...

Belki de mesele hiçbir zaman her şeyi düzeltmek değildi. Belki de mesele, her şeye rağmen kendini kaybetmemekti.

Ve şimdi içimde daha sakin bir ses var. Bana sürekli bir şeyleri düzeltmem gerektiğini söyleyen o aceleci ses değil; daha yumuşak, daha anlayışlı bir ses... “Her şey yoluna girmek zorunda değil,” diyor, “ama sen yine de iyi olabilirsin.”

İşte o an anlıyorum: çözülemeyen şeyler hayatın hatası değil, onlar hayatın bir parçası. Ve ben o parçalarla birlikte de bir bütün olabilirim. Eksik, kusurlu, bazen kırık ama hâlâ yaşayan, hisseden, umut eden bir bütün...

Ve belki de en güzeli şu: her şeye rağmen içimde hâlâ sevgi var. Hâlâ inanmak istiyorum. Hâlâ bir yerlerde güzel şeylerin beni bulacağına dair küçük de olsa bir umut taşıyorum.

Çünkü bazı şeyler çözülemez ama bazı duygular her şeye rağmen iyileşir.

Ve ben artık biliyorum ki her şey mükemmel olmak zorunda değil ama yine de her şey sevgiyle biraz daha güzel olabilir...