Babam,
Bir kelimeye sığmayan
uçsuz bucaksız bir boşluk.

Gittin…
Ve bir çocuğun başını okşayacak
tüm güneşli günleri de alıp gittin.
Ben, hayatın kenara bıraktığı yarım bir cümleydim;
Noktası seninle konmuş,
devamı kimsesiz kalmış.

Büyüdüm baba…
Ama büyümek, tamamlanmak değilmiş.
Meğer sadece bir boşluğun etrafına
yüksek duvarlar örmekmiş.
Şimdi aynaya baktığımda
karşıma çıkan o yarım silüet,
eksikliğin değil…
direnmenin sureti.

Çünkü artık biliyorum:
Senin yokluğun, en büyük sınavım;
eksikliğin ise en büyük gücüm.
Yokluğunu,
ilmek ilmek işledim içime;
sessiz bir zafer gibi taşıdım.

Gölge hükümdarları devirdim içimde,
karanlığın dilini susturdum.
Sesini dışarıda değil,
kendi içimde buldum.

Ve senin dindiremediğin o sızıyı…
Ben,
kendime yuva yaptım.