Bir yandan kalbimde derin bir hüzünle bu yazıyı kaleme alıyorum, diğer yanda ise arka fonda hafif bir müzik çalan, dedemden hatıra bir adet TRT radyosu…

Bir insan daha ölmeden evvel “Ben bir gün öleceğim, ama siz bir şarkı açın, bir de çay koyun, keyfinize bakın” diyip radyo hediye edebilir mi?

Benim dedem işte böyle bir insandı… Keyifli, hayatı ve yaşamayı seven, bir çay koy hallederiz diyen…
Sözleriyle söylemese bile geçmiş yaşantısı ile, verdiği bir hediye ile tam olarak bunu söyledi ve hayata bakışımı tamamen değiştirdi.
O öldükten sonra, birden bire anladım. Onu toprağa verip eve gelip odama geçtiğimde, ölüm sessizliğinde çıt dahi çıkmazken odamda kendimle baş başa kaldığımda, radyom ile göz göze geldiğimde birden bire anladım. Boğazımda bir yumru ile.

Gidenin geride bıraktığı her detay sonsuzlukta yaşamaya devam edermiş, kalanlara sonsuz bir hüzün ikram ederek geçmişteki her anından yeni anlamlar çıkarmaya, her yaşanılan anı tekrar hatırlayıp yeni bakış açılarıyla zihnimizde yeni anılarmışçasına kaydetmemize vesile olurmuş. Her detay bizim için yeni bir farkındalıkmış meğer. Ölüm insanı böyle olgunlaştırırmış.

Ama…

Her şey sustu, o yıldızlara gitti, beraber gerçek bir anımız daha olamayacak. Geriye dedemden hatıra, “Hayatı yaşayın, keyfinize bakın, çok da düşünmeyin” dercesine hediye ettiği TRT radyosu kaldı. Önemli olan ne geçmiş, ne gelecek. Tam da şu anmış.Müzik “an”mış. Birden bire anladım.

Ben bundan sonra dedemi dinleyeceğim. Bundan önce hiç yapamadım ama bundan sonra tam olarak bunu yapacağım. Bir çay koyup onun radyosunu açacağım ve keyfime bakacağım. Bu aslında. Hayat bu kadar. Sonunu ise zaten biliyoruz.

Bir gün onu kaybedeceğimi biliyor, aklıma geldikçe de kendi içimde hep konuyu değiştiriyordum. Bunu hala hayatta olan herkes için yapmaya da devam ediyorum. Ölüm bir gerçek ama düşünülmesi pek bir tatsız.O yüzden sizi de ölümü düşünmemeye davet ediyorum. Yaşamı düşünün. Yaşayanları. Hem fiziken, hem kalbimizde, hem de yıldızlarda, ışıklarda yaşayanları.

Ve siz de bir çay koyun, radyoyu açın, keyfinize bakın. Sonumuz aynı, biliyorsunuz. Geri kalan hiçbir şey kalıcı değil, onu da umarım artık biliyorsunuzdur.

Ben dedemi dinliyorum, siz de onu dinleyin, açın radyoları, koyun çayları…

Yıldızlarda uyusun…