Kız çocuklarını diri diri gömdükleri cahiliye devrinden, kadınlarımızın öldürülmesine ya da diri diri kendilerine mezar olan evlerde yaşamaya zorlandığı bir devrin kadınlarıyız.
"Coğrafya kaderdir." Evet, son günlerde bu cümle her zerreme hükmediyor. Bir imzaya mahkûm edilen kadınlarımız; yarım kalan, tekrar ayağa kalkmasına fırsat tanınmayan, yüzlerinden gülüşleri silinen kadınlarımız...
Peki neden bizim kadınlarımız bu acılara mahkûm kalıyor?
Çünkü kanunlardaki açıklar, mağduru değil, suçlu olan tarafın daha kolay ve rahat hareket etmesini sağlıyor. Evliliğin ilk gününden itibaren erkek kendini göstermeye başlıyor. Tanışma aşamasında ise gerçek yüzünü saklıyor. O da biliyor ki imza atıldıktan sonra hükmünün süreceğini düşünüyor. İster okumuş olsun, ister okumamış; ister ev hanımı, ister öğretmen, doktor ya da memur... Hiç fark etmiyor. Kadınsan korkutuluyor, susturuluyor ve kendini kurtaracak bir sistem bulamıyorsun.
Hamileyken darp mı edildin? Bütün deliller zarar gördüğünü ispatlıyor mu? Bunların çoğu zaman hiçbir hükmü olmuyor. Eğer erkek seni boşamak istemiyorsa, psikolojik şiddet uyguluyorsa, elini, kolunu, tüm benliğini bağlasa bile çoğu zaman sorun olarak görülmüyor. Kadına sadece şu sözler söyleniyor:
"Sana bir şey yaptı mı?"
Tamam, henüz yapmadı. Ama yapmaması için onu caydıracak, gözünü korkutacak kanun nerede?
Eğer bir gün yolunuz adliye koridorlarına düşerse, mağdurların mağdur olduklarını ispatlamak için ne kadar para harcadıklarını, yıllarını hayata tutunmaya değil, mağdur olduklarını kanıtlamaya adadıklarını göreceksiniz.
Diri diri gömülen kız çocuklarına çok ağlamıştık. Şimdi ise bir imzayla diri diri evlerine gömülen kadınlarımıza ağlayalım. Ama bu daha acı... Çünkü kimse bunun farkında bile değil.
Kadın cinayetleri çözüme ulaştırılamazsa, daha nice kadın sessizce evlerine gömülmeye devam edecek.
Kadın cinayetleri politiktir.
Biz kadınlarımızın diri, özgür ve hayatta kalarak boşanmasını istiyoruz.