Hey sen insan, sorarım sana; bu gençlik, bu çocuklar tarlada mı yetişiyor da bu kadar kolay, bu kadar basit, bu kadar sıradan bir şekilde hayatlarından koparılabiliyorlar, bir canın söndürülmesi, bir annenin yüreğine ateş düşmesi, bir babanın ömrünün yarım kalması bu kadar mı değersizleşti gözünde?

Bilmez misiniz ki bir evlat öldüğünde sadece bir beden toprağa düşmez, aynı zamanda bir annenin umudu, bir babanın gururu, kardeşlerin neşesi, bir evin ışığı ve bir yuvanın sıcaklığı da söner, geride kalanlar ise ömür boyu o acının yükünü omuzlarında taşımak zorunda kalır?

Ne ara bu kadar vicdansızlaştınız, ne ara merhameti unuttunuz, sizi nasıl bir anne, nasıl bir baba yetiştirdi de sofralarınızda ekmek varken vicdan eksik kaldı, kalplerinizde sevgi yerine öfke, şefkat yerine nefret büyüdü?

Bir insan katil oluyorsa, hırsızlığa bulaşıyorsa, helali haramı tanımıyorsa, hak ve hukuk nedir bilmiyorsa, ben derim ki önce onu yetiştiren anlayışa, ona değerleri öğreten aileye bakmak gerekir, çünkü yemeği sofraya koyan da, çocuğu topluma sunan da annedir ve bir evlat sadece doğurularak değil, ahlakla, sevgiyle, sabırla, doğru örneklerle büyütülür.

Tertemiz bir fidan, ay yüzlü bir genç daha toprağa düştüğünde, aslında toprağa gömülen sadece bir beden değil, yarım kalan hayaller, sönen umutlar, annesinin duaları, babasının gururu ve geleceğe dair kurulan binlerce hayaldir.

Benim fikrim şudur ki yalnızca katil değil, onu bu hale getiren ihmaller, görmezden gelinen yanlışlar, “bir şey olmaz” denilen hatalar, normalleştirilen kötülükler de yargılanmalıdır, çünkü her insan dünyaya tertemiz bir sayfa olarak gelir ve onu karartan, kirleten, yanlış yola sürükleyen şey çoğu zaman çevresidir.

İnsanlar evlenirken sadece sağlık raporu değil, aynı zamanda karakter, sicil ve ruh sağlığı değerlendirmesinden de geçmeli, bu bireyler sağlıklı bir aile kurabilir mi, çocuk yetiştirebilir mi, topluma faydalı bireyler kazandırabilir mi diye bakılmalıdır.

Karakteri oturmamış, ruhsal olarak dengesiz, sevgiyi, saygıyı, sorumluluğu bilmeyen insanların çocuk yapması, hem o çocuğa hem de topluma yapılan en büyük haksızlıktır, çünkü sevgisiz büyüyen her çocuk, yarın bir başkasının acısına sebep olabilir.

Yeter artık, bu toplum daha fazla çürümesin, masum canlar daha fazla toprağa düşmesin, annelerin gözyaşları sel olmasın, babaların yürekleri paramparça olmasın.

Çünkü evlatlar tarla değildir, biçilecek ürün hiç değildir, onlar gelecektir, umuttur, yarınlarımızdır ve her biri bir milletin vicdanıdır.

Emine Akkurt