Bazen insan en çok da kendine sorular sorar ve yorulur. Her sözün altında bir anlam arar, bir bakışın nedenini düşünür, kendine gösterilen tavrın sebebini bulmaya çalışır. Acaba yanlış mı anladım, birini mi kırdım, farkında olmadan hatamı yaptım diyerek kendini sorgular durur. Çünkü insan kendi kalbi gibi temiz sanır karşısındakinin kalbini. Herkesin kendi gibi düşündüğünü, kendi gibi hissettiğini zanneder. Oysa insanları tanıdıkça başka gerçeklerde öğrenir insan. İnsanların her zaman göründüğü kadar masum olmadığını görürsün. Bazen en çok emek verdiği yerde incinir insan. Bazen de ne yaparsa yapsın bir türlü yaranamadığı insanlara karşı da kendini sürekli sorgularken bulur kendini.
Zaman insana gösterir ki her sorun insanın kendi hatasından doğmaz. Bazen karşısındaki insanın taşıdığı kıskançlık, haset ve tahammülsüzlük bütün çabalarının önüne geçer. Haset öyle sessiz, tehlikeli bir duygudur ki insanın kalbine yerleşir. Başkasının mutluluğunu huzursuzluk, ışığını rahatsızlık olarak görür. Kendi yolunu güzelleştirmek yerine başkasının yoluna taş koyar. Kendi değerini büyütmek yerine başkasının değerini küçültmeye çalışır. Birinin ışığı başkasının karanlığı olmak zorunda değildir. Bir başkasının mutluluğuna sevinmek mutluluktan bir şey kaybettirmez, oysaki.
"Kadınlar birbirinin yurdu olmalı" ne kadar da güzel bir cümle değil mi? Bi o kadar düşündürücü, bazen bu kelimeyi söylemek insanı çok üzecek hatta utandıracak yaşanmışlıkları hatırlatır. Bir kadın başka kadının hayatında korkuyla hatırladığı bir isim değil güvenle, sevgiyle andığı bir hatıra olmalı diye düşünüyorum.
Hayat gerçekten başkasının kuyusunu kazanların çoğu zaman kendi kazdıkları kuyunun başında bulması kadar mucizelerle doludur. İlahi adalete inanan insan her hesabın hemen görülmesini beklemez, her haksızlığı kendi gözleriyle görmek zorunda da değildir.
Ve insan kendine iyi gelmeyen ortamda kalmak istemez; açıklama bile yapmadan, tartışmayı büyütmeden, kimseyle hesaplaşmadan çeker ve gider. Arkada kalanların ne düşündüğünü değil kendi ruhunun neye ihtiyacı olduğunu önemser. Belki de son bir hareket olarak ışıkları kapatır ve o ortamı karanlıkta bırakır. Asıl önemli olan birilerini karanlıkta bırakmak değil de asıl olan insanın kendini tüketen bir ortamdan çıkıp kendi aydınlığına gitmek istemesidir. Bazen gitmek yenilmek değildir. Bazen ilahi adalet yalnızca başkasının yaptığı kötülüğün karşılık bulması değil de insanın kendini inciten ortamdan kurtulması, yeniden huzur bulmasıdır.
İnsanın en büyük imtihanlarından biri de gördüğü kötülüğe rağmen kötüleşmemesidir. Rabbim bizleri kötü niyetli insanlardan koruduğu gibi kalbimizi de kötülere benzemekten korusun. Başkasının kuyusunu kazmadan yol almayı, başkasının ışığını söndürmeden parlamayı, haksızlık karşısında vicdanını kaybetmeden ayakta kalmayı nasip etsin.
Bazen ışıkları kapatıp gitmek karanlığı seçmek değil insanın kendi aydınlığına kavuşmasıdır.